एक राजा ज्याचे मोठे राज्य होते. कुठलीही कमतरता नव्हती, जे काही आदेश असेल ते व्हायचे. पण राजाला सवय होती की ज्याच्याकडून जराही चूक झाली तर तो लगेच त्याला दहा मोठमोठ्या उग्र कुत्र्यांसमोर उभं करायचा आणि कुत्र्यांनी हल्ला करायचे चावायचे. राजा खूप रागीट होता.
राजाच्या या सवयीमुळे सर्वजण त्रस्त झाले. राजाच्या या सवयीवर राजाच्या मंत्र्यानेही टीका केली. एके दिवशी त्याच मंत्र्याकडून चूक झाली. राजाला चूक समजल्यावर राजाने ताबडतोब हुकूम केला की जा आणि मंत्र्याला कुत्र्यांसमोर घेऊन जा.
मंत्र्याने राजाची चूक मान्य केली, माफी मागितली, पण राजाने ऐकले नाही. आणि म्हणाले की जे बोलले ते सांगितले आहे. आणि सैनिकांना कुत्रांकडे घेऊन जाण्यास सांगितले. मंत्री म्हणाले, ठीक आहे राजा, पण माझी शेवटची इच्छा तरी मान्य करा. राजा म्हणाला ठीक आहे तुझी शेवटची इच्छा सांग. मंत्री म्हणाले मला फक्त दहा दिवसांचा वेळ द्या. राजा म्हणाला, ठीक आहे, दहा दिवस वेळ देतो.
पण अकराव्या दिवशी नक्कीच शिक्षा होईल दहा दिवस मंत्री राजाकडे आला नाही आणि अकराव्या दिवशी राजासमोर हजर झाले. राजाने मंत्र्याला पाहिले आणि सैनिकांना मंत्र्यासाठी ठेवलेली शिक्षा पूर्ण करण्यास सांगितले. सैनिकांनी मंत्र्याला कुत्रांकडे नेले, कुत्र्यांनाही सोडले. मात्र मंत्र्यावर हल्ला करण्याऐवजी कुत्रे मंत्र्याशी प्रेमाने वागत होते.
हल्ला करण्याचे प्रशिक्षण दिलेले कुत्रे इतके प्रेमाने वागत असल्याचे पाहून राजाला धक्काच बसला. राजाने मंत्र्याला विचारले की हा चमत्कार कसा झाला? या कुत्र्यांचे काय झाले. मंत्र्यांनी उत्तर दिले की या दहा दिवसात मी या कुत्र्यांची खूप सेवा केली आहे. त्यांना खाऊ घातले, आंघोळ घातली, आता या कुत्र्यांना कळले आहे की मी त्यांच्यासाठी काहीतरी चांगले करतो वाईट नाही. ते मला मारणार नाहीत. मी इतके दिवस तुझी सेवा केली, तरीही तू माझी एक चूक माफ करू शकला नाहीस. हे कुत्रे तुमच्यापेक्षा चांगले आहेत ज्यांना चांगले वाईट माहित आहे. हे सर्व पाहून राजाला खूप लाज वाटली.
बोध :
आपण नेहमी विचार करूनच निर्णय घेतला पाहिजे. कुणाच्या एका चुकीची शिक्षा त्याला जन्मठेप होऊ नये, तर माफ करण्याची हिंमत असावी.
