माझ्या दुनियेत बरा आहे मी,
स्वतःचाच दीप, स्वयंप्रकाशित तारा आहे मी.
अंधाराला विचारू नका माझा पत्ता,
रात्रीच्या काळजात उजेडाचा किनारा आहे मी.
कुठेही फेका मला नेम धरून,
मी मोडत नाही — वाकूनही उभा राहणारा वारा आहे मी.
चक्रीवादळातही दिशा शोधणारा,
विझलेल्या स्वप्नांना पुन्हा पेटवणारा ज्वाला आहे मी.
आजही ओल्या जखमांवर मीठ चोळतो,
कारण सत्य गोड नसतं — खारट असतं!
समुद्राच्या अथांगतेपेक्षा खारा,
अनुभवाच्या लाटांनी घडलेला खडक आहे मी.
पाखरांच्या वस्तीत आजही मस्तीत आहे,
भुकेल्या चोचीतला चारा आहे मी.
स्वतः जळूनही इतरांना उब देणारा,
निःस्वार्थ जगण्याचा सहारा आहे मी.
सूर्यालाही ठाऊक नाही माझ्यातील सुलगती आग,
त्याच्या उष्णतेचं मोजमाप करणारा पारा आहे मी.
धगधगत्या वादळात शांत उभा,
जिद्दीच्या भट्टीत तयार झालेला अंगारा आहे मी.
आजही खोट्याचा धिक्कार, खऱ्याचा सत्कार करतो,
काळजात डोकावून पाहा — तितकाच खरा आहे मी.
वेळेच्या कसोटीत तावून सुलाखून निघालेला,
प्रत्येक जखमेवर उभा राहणारा धडा आहे मी.
जगण्याचं धोरण डोळ्यात तुडुंब भरलेलं,
वरून काळा दिसलो तरी आतून गोरा आहे मी.
माझ्या सावलीलाही लाजवेल असा उजेड,
मनाच्या आरशात स्वच्छ पवित्र झरा आहे मी.
व्यवस्थेने छाटले, तरी मुळं उरलीत जिवंत,
धडावर शिर पुन्हा जोडणारा निर्धार आहे मी.
जगाला तारणाऱ्या शांतिदूताचा नारा,
विद्रोहातही माणुसकीचा जयघोष आहे मी.
मी वादळ नाही — दिशा आहे,
मी आक्रोश नाही — घोषणा आहे.
मी हरवलेला नाही — शोध आहे,
मी फक्त माणूस नाही — जिवंत प्रेरणा आहे!
होय…
माझ्या दुनियेत बरा आहे मी,
स्वतःच्या शब्दांचा बादशहा आहे मी.
जगानं ओळखो वा न ओळखो,
स्वतःच्या नजरेत उंच तारा आहे मी! ✨
— आकाश उर्फ तुकाराम सुपारे
