अहिल्यानगर जवळ एका गावात दोन जिवाभावाचे मित्र राहायचे - बाळू आणि किसन. दोघंही वडार समाजाचे, दिवसभर दगड फोडण्याचं काम.
एके दिवशी एक मोठा कंत्राटदार आला. म्हणाला, "या टेकडीवरचा सगळा दगड फोडा, तुम्हाला ५० हजार देतो."
दोघांनी महिना भर उन्हातान्हात घाम गाळला. दगड फोडले, ट्रक भरले.
शेवटी कंत्राटदार पैसे द्यायला आला आणि म्हणाला, "काम चांगलं नाही केलं, फक्त २० हजारच मिळतील."
बाळूचा राग अनावर झाला, भांडायला लागला. पण किसन शांतपणे म्हणाला, "बाळू, भांडू नकोस. आपण आपलं काम प्रामाणिक केलंय, हीच आपली खरी श्रीमंती."
ते २० हजार घेऊन ते घरी निघाले. वाटेत त्यांना एक म्हातारी आजी भेटली, तिच्या झोपडीचं छत पडलं होतं.
किसन म्हणाला, "बाळू, आपल्याकडे दगडाचं कौशल्य आहे, पैसे उद्या येतील. आधी आजीचं घर करूया."
दोघांनी दोन दिवसात त्या आजीला दगडाची छोटी पण मजबूत झोपडी बांधून दिली.
आजीने डोळ्यात पाणी आणून आशीर्वाद दिला, "तुम्ही दगडातून घर बांधता, तुमच्या हाताला सोनं लागेल."
योगायोग बघा, दुसऱ्याच दिवशी त्या गावचे सरपंच आले. त्यांनी ती झोपडी पाहिली आणि म्हणाले, "आम्हाला गावात १० अशीच घरे बांधायची आहेत, हे कंत्राट तुम्हीच घ्या."
आज बाळू आणि किसनचे मोठे बांधकाम आहे.
*तात्पर्य:
प्रामाणिक कष्ट आणि माणुसकी कधीच वाया जात नाही. भांडणाने पैसे मिळत नाहीत, पण चांगल्या कामाने नाव आणि पैसा दोन्ही मिळतो.
कशी वाटली गोष्ट?
प्रतिक्रिया द्या..
