|| जय बजरंग || || जय वडार ||
आजच्या या मंगलमय आणि ऐतिहासिक प्रसंगी मंचावर उपस्थित असलेले पिंपरी-चिंचवड महानगरपालिकेचे आजी-माजी पदाधिकारी, सन्माननीय खासदार, आमदार, इतर सर्व राजकीय व सामाजिक क्षेत्रातील मान्यवर आणि माझ्या समोर मोठ्या संख्येने उपस्थित असलेल्या माझ्या स्वाभिमानी, कष्टकरी वडार समाज बांधवांनो आणि भगिनींनो... सर्वांना माझा सस्नेह नमस्कार.
आज १ मे! आंतरराष्ट्रीय कामगार दिन आणि आपला महाराष्ट्र दिन. या दुहेरी आणि अत्यंत पवित्र औचित्यावर आज आपण बर्ड व्हॅली उद्यान येथे 'वडार मजूर दाम्पत्य शिल्पाला' पुष्पहार अर्पण करण्यासाठी आणि समाजातील गुणवंतांचा गौरव करण्यासाठी एकत्र जमलो आहोत. 'वडार समाज महाराष्ट्र मजूर शिल्प प्रतिष्ठान', 'वडार समाज चॅरिटेबल ट्रस्ट' आणि 'पिंपरी-चिंचवड महानगरपालिका' यांच्या संयुक्त विद्यमाने आयोजित या शानदार कार्यक्रमाचे अध्यक्षपद भूषवण्याची संधी मला मिळाली, याबद्दल मी संयोजकांचा मनःपूर्वक आभारी आहे.
बंधू आणि भगिनींनो, मी एक साहित्यिक आहे. शब्दांची जुळवाजुळव करून विचारांची वास्तू उभी करण्याचे काम मी कागदावर करतो. पण माझा वडार समाज हा खऱ्या अर्थाने या मातीचा, या देशाचा मूळ शिल्पकार आहे! आपल्या देशाचा आणि महाराष्ट्राचा इतिहास केवळ तलवारीच्या पात्यावर लिहिला गेला नाही, तर तो माझ्या वडार समाजाच्या छिन्नी आणि हातोडीच्या घावांवरही कोरला गेला आहे.
आज आपण आपला इतिहास विसरता कामा नये. जगातील आश्चर्यांपैकी एक असलेली 'अजिंठा-वेरूळची लेणी' डोळ्यांसमोर आणा. काळ्याकुट्ट आणि कठीण पाषाणालाही मेणासारखं मऊ करून त्यातून जिवंत मूर्ती घडवण्याचं अचाट काम ज्या हातांनी केलं, ते हात याच समाजाचे होते! महाराष्ट्राच्या आणि देशाच्या कानाकोपऱ्यात उभी असलेली शेकडो वर्षांची प्राचीन, भव्य मंदिरे आणि अभेद्य राजवाडे यांच्या पायात आपल्या पूर्वजांचा घाम आणि रक्त सांडले आहे.
छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या स्वराज्याची राजधानी असलेला 'किल्ले रायगड' आठवा. महान वास्तुविशारद हिरोजी इटलकर यांच्या संकल्पनेतून तो उभा राहिला, पण त्या अभेद्य रायगडाचा एक-एक चिरा घडवणारे, कातळ फोडून कड्यावर स्वराज्याचं तोरण बांधणारे ते राकट हात याच पाथरवट आणि वडार समाजाचे होते. एवढेच काय, पण आज आपल्या देशाच्या राष्ट्रध्वजावर डौलाने विराजमान असलेले 'अशोक चक्र' हे सुद्धा मूळचे पाषाणातच कोरलेले आहे. भारताची ओळख सांगणारे हे ऐतिहासिक आणि राष्ट्रीय प्रतीक आपल्याच पूर्वजांच्या कलेची आणि निस्सीम कष्टाची सर्वात मोठी साक्ष आहे!
दगडाला देवपण देणारी ही महान कला आणि कठोर परिश्रम या समाजाने पिढ्यानपिढ्या जपले आहेत. समोर अभिमानाने उभे असलेले हे 'मजूर दाम्पत्य शिल्प' केवळ एक पाषाणाची मूर्ती नाही, तर ते या हजारो वर्षांच्या देदीप्यमान इतिहासाचे, अपार कष्टाचे आणि त्यागाचे जिवंत व प्रेरणादायी प्रतीक आहे.
आज येथे केवळ कामगारांचा सन्मान होत नाही, तर दगडापासून कोरीव नक्षीकाम करणाऱ्या त्या अप्रतिम शिल्पकारांचा आणि त्याचबरोबर सामाजिक, शैक्षणिक, सांस्कृतिक, क्रीडा व युवा कल्याण यांसारख्या विविध क्षेत्रांत उत्तुंग भरारी घेणाऱ्या आपल्या समाजातील हिऱ्यांचा 'समाज गौरव पुरस्काराने' सन्मान होत आहे. हा सकारात्मक बदल सुखावणारा आहे. कालपर्यंत केवळ हातात घण आणि टिकाव घेणारा माझा समाज आज लेखणी, संगणक आणि उच्चपदेही तितक्याच ताकदीने सांभाळत आहे, हे पाहून एक साहित्यिक म्हणून माझी छाती अभिमानाने फुलून येते.
आजच्या या कार्यक्रमाचा अध्यक्ष या नात्याने मी तुम्हा सर्वांना एवढेच सांगेन की, आपला हा सुवर्णमय इतिहास, पारंपरिक वारसा आणि कष्ट करण्याची प्रामाणिक वृत्ती कधीही विसरू नका. पण त्याचबरोबर, बदलत्या काळाची पावले ओळखून शिक्षणाची कास घट्ट धरा. आपल्या नव्या पिढीच्या हातात फक्त छिन्नी-हातोडी नको, तर आता पुस्तके आणि आधुनिक तंत्रज्ञानही असले पाहिजे. मुले-मुली दोघांनाही उच्च शिक्षण द्या. तरच आपला समाज खऱ्या अर्थाने प्रगतीच्या सर्वोच्च शिखरावर पोहोचेल.
आज ज्या गुणवंतांचा आणि कलाकारांचा येथे सत्कार होत आहे, त्या सर्वांचे मी हृदयापासून अभिनंदन करतो. समाजाला संघटित करून त्यांच्या कष्टाला आणि कलेला सन्मान मिळवून देण्याचे जे महान कार्य आयोजकांनी हाती घेतले आहे, त्याला माझे नेहमीच आशीर्वाद आणि वैचारिक पाठबळ राहील.
पुन्हा एकदा तुम्हा सर्वांना कामगार दिनाच्या आणि महाराष्ट्र दिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा देतो. आपला गौरवशाली इतिहास उराशी बाळगून, एकजुटीने समाजाच्या आणि देशाच्या प्रगतीसाठी आपण असेच पुढे जात राहूया, हाच संकल्प आजच्या दिवशी करूया.
माझे दोन शब्द संपवतो.
जय हिंद! जय महाराष्ट्र! जय बजरंग! जय वडार!
